Geen grote blabla maar ingetogen en pure emotie

Twee dagen geleden was het zover: de performance (Sur)Face in het Wagehuys te Leuven. Na een creatieproces van 8 maanden was de groep klaar om hun creatie te tonen aan de wereld.

Alvorens het zover was, werden nog de laatste voorbereidingen getroffen. Woensdag overdag heel de tijd bezig geweest met de techniek, gewenning aan het podium voor de dansers, generale repetitie, laatste puntjes op de i, samen gezellig eten, enkele interviews voor de documentaire en dan... was het zover.

20u30: 160 mensen komen binnen in de zaal. De dansers staan klaar, de techniekers zijn meer dan standby en ik ... ben zo benieuwd. Benieuwd hoe het gaat zijn, benieuwd wat ik te zien zal krijgen, benieuwd hoe de dansers zich zullen smijten en benieuwd naar de reacties van het publiek.

En gesmeten hebben ze zich. Na de krachtige kortfilm Taboulè (zeer toepasselijke film over 2 mannen & geheimen) is dat meteen duidelijk. Stéphanie komt op - ik krijg kippenvel. Dit wordt genieten. Een uur lang zit ik op het puntje van mijn stoel. Ik heb deze voorstelling al zoveel keren gezien en toch blijft elke seconde me boeien & benieuwen. Ik doorleef tijdens de performance de hele reis van de afgelopen maanden en zie dat de dansers dit ook doen. Ze laten zich zien zoals ze zijn, ze tonen hun ware gelaat en ze delen met het publiek hun verhaal, met hun lichaam als communicatiemiddel. Ze dansen, bewegen, stralen en genieten op de scène. Ik voel me trots.

Na een hele reis van een uur zitten we weer bij de beginscène. Of toch weer niet? Zijn de dansers veranderd of staan ze in dezelfde positie? Hebben ze nog steeds geheimen of is het geëvolueerd? Stéphanie loopt een laatste keer tussen alle beelden door. Ze kijkt rond, ze kijkt naar het publiek, het doek valt.

Er is ontlading bij de dansers, er is ontlading bij het publiek, er is ontlading bij mezelf. Dit is waarom ik het doe: het voorbije uur heb ik 7 mensen zien staan in hun kracht op het podium, heb ik 7 mensen een verhaal zien vertellen dat zo echt en puur is dat mijn diepste ziel werd geraakt.

En niet alleen die van mij. Dat merk ik aan de reacties van het publiek en zelfs nu nog enkele dagen later. Eén bezoeker verwoordt het mooi: "geen grote blabla maar ingetogen en pure emotie". Dat is voor mij de nagel op de kop. Dat is wat ze wilden vertellen en blijkbaar is hun verhaal binnengekomen bij het publiek. Ik voel me trots, en dat zal nog lang duren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten