Tijd en ruimte voor creatieprocessen als proeftuin voor verandering

Creatieprocessen gaan bijna altijd gepaard met onzekerheid. De tolerantie van enige chaos is in mijn ogen de belangrijkste vaardigheid die vereist is bij het aangaan van zo'n processen. En net dat maakt het in deze tijden zo uitdagend om in zo'n creatieproces te stappen. Zowel als deelnemer en als begeleider is het een spannend proces maar zo (leer)rijk. Tijd & ruimte vinden om te durven stappen in deze chaos, dit toe te laten en te vertrouwen in een goede afloop. Daarin zit voor mij de grootste uitdaging én tegelijkertijd de grote winst van dergelijke processen.

In die zin lijkt een veranderingsproces ook heel erg op een creatieproces. Ik zou het dan ook iedereen aanraden om eens door zo'n creatieproces te gaan, in welk medium dan ook: beeldend, dans, muziek, theater, literatuur, etc. In deze tijden van besparingen, fusies, rationalisatie en crisissen is het omgaan met verandering van toepassing voor ons allemaal. Creatie(ve) processen kunnen net dan een nieuwe invalshoek bieden om ervaringsgericht op ontdekking te gaan. De vraag is immers hoe we chaos en verandering ten goede kunnen benutten. Hoe kunnen we met andere woorden net groeien dankzij de chaos en verandering zien als een win in plaats van louter veerkrachtig te zijn & ermee om te kunnen? Een goed boek dat iemand me onlangs aanraadde hieromtrent is Antifragiel van Nassim Nicholas Taleb. Hoe meer je verandering gaat snappen, hoe minder fragiel je wordt. Kijk naar de opportuniteiten om je talent te benutten maar kijk niet te robbuust; pluk waar er iets te rapen valt en scan je omgeving op zoek naar zinvolle contexten om je talent volop te ontwikkelen.

Een artikel dat me hierrond inspirerende is ook Waarderend cocreëren van Salto Humano. Net als hen heb ik zelf bij het performance project (Sur)Face ervaren dat een creatieproces steeds ergens gepaard gaat met een dal waar mensen bij zichzelf komen en tot hun essentie. Zelf vind ik het fijn om mensen hiertoe te brengen via dans en beweging. Steeds opnieuw merk ik hierbij dat het lichaam een goede ingangspoort is voor het zoeken van essentie. Het was net vanuit dat dal dat bij het creëren van de performance (Sur)Face bij de deelnemers nieuwe dromen en nieuwe ideeën ontstonden. Tijd en ruimte laten voor zo'n organisch creatieproces was daar ook essentieel.

Ik bedenk nu al hoe ik morgen op mijn vrije dag tijd & ruimte kan genereren voor mezelf. Lijkt wel de essentie te zijn. Voor mij alleszins.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten